Olimpiyat Stadyumu’nunda yaşanan kargaşanın üstünden çok zaman geçmedi. Galatasaray ile Olimpiakos arasındaki müsabakayı seyretmeye gidenlerin çektikleri eziyet günlerce konuşuldu. Gazeteler önce stadyuma ulaşmaya, ardından evlerine dönmeye çalışan kafilelerin fotoğraflarını yayımladılar. “Yetkililer” ulaşım hususunda yaşanan sıkıntının mesuliyetini birbirlerine atarken, bir daha bu stada gidip maç izlememeye yemin edenler oldu. Mesele tavsamaya başlamışken, Alp Ulagay’ın mimar Burak Boysan’la stadyumlar üzerine yaptığı mülakat yayımlandı Hürriyet Pazar‘da. Ardından da evvelki hafta Cumhuriyet haber yaptı Olimpiyat Stadyumu’nu.
Boysan, stadyumlar sözkonusu olduğunda, 1930-1950 arasını “büyük olsun” dönemi diye tarif edip bunun “baskıcı devlet mantığı” ile alakalı olduğunu söylüyordu. Arzu edilen, “miting alanı”, “siyasi meydan” gibi bir yerdi. “Cümhuriyet ilanının 10. yılını kutlulama” faaliyetleri, bu “siyasi meydan”ın önemi hakkında iyi bir fikir veriyor. Kısaca temas etmekle yetinelim: Reisliğini Cümhuriyet Halk Fırkası Umumi Katibi Recep’in [Peker] yaptığı Kutlulama Yüksek Komisyonu, “kütlelerin heyecanlarını bir ağızdan haykırabilmeleri için” bir marş sipariş eder. “Sesli, hareketli, renkli, ziyalı ve manalı” olacak kutlulamanın şahikası olur 10. Yıl Marşı. Marşı büyük halk kütlelerine topluca ezberletmek için meydanlarda, caddelerde, mekteplerde ve halkevinde talimler yapılır. Nihai büyük deneme, spor sahasında yapılacak, yarış yerine (19 Mayıs Stadyumu’nun da içinde bulunduğu Ankara Garı’nın arkasındaki alan) getirilen mektepliler, marşı söyleyip halkın öğrenmesini ve “katışması”nı temin edecektir.
Continue reading ‘“‘Stad Şehir Haricinde Olmalıdır’ Diye Bir Kaide Yoktur”’