Ankaralıyım. Gençlerbirlikliyim. Hatırı sayılır bir süredir yurtdışında yaşıyorum. Haliyle tribüne devam edemiyorum. Ancak yaz sonları Ankara’daysam. O da sezon başlarında birkaç maç… Sizi temin ederim, çok zor zanaat. Ankara’dan ayrıldıktan sonra haftasonları radyodan maç dinlemeye başladım. Böyle bir alışkanlığım yoktu oysa. Çocukluğumda kalmış, unutulmuş bir iş bu radyodan maç dinleme hali. İstanbul’da otururduk. Beşiktaş’da, mahallenin berberinde dinlenirdi maçlar. Gençler olmazdı hiç dükkanda. Sadece yaşlılar ve benim gibi çocuklar. Tüm bunları buraya geldikten sonra hatırladım. Fakat tribüne devam edemememe rağmen, bu sezon taraftarlık hayatımın en mutlu sezonu. (Bundan bir evvelki, 1994-1995 sezonuydu.) Zira bu sezon tam 3 (yazıyla, üç!) yurtdışı deplasmanında tribündeydim. Bir beraberlik, iki galibiyet! UEFA Kupa Finali’nin oynanacağı 19 Mayıs’a dek 3 deplasmana daha gitmeyi umut ediyorum. Ne de olsa final maçı tarafsız sahada, iki takım için de deplasman sayılmaz. 3 deplasman daha! Neden olmasın? Ersun Yanal söylemişti: UEFA Kupası’nı almak, Türkiye Birinci Ligi’nde şampiyon olmaktan daha kolay. Hepi topu 7 takımı mağlup etmeniz lazım. Fakat şimdi yolun tam ortasındayken bundan önceki deplasmanları yazmalı. Evvela, Ankara haricinde ikamet edip taraftar olmak ne demek, bununla başlayayım.
Continue reading ‘Üç Deplasman Macerası: Blackburn, Lizbon, Parma’